Χαζεύω το quattro formaggi παιχνίδι-γρίφο που αποτελείται από ένα πλαίσιο και τέσσερα κομμάτια -σαν τυρί, τα οποία χωρούν στο πλαίσιο μόνο με δυο τρόπους. Ακούγεται εύκολο αλλά δεν είναι. Χρειάζεται να συνδυαστούν κινήσεις για να επιτευχθεί το ζητούμενο. Διασκεδάζω με την προσπάθεια και παρατηρώ ανθρώπους να προσπαθούν να βάλουν τα τυριά στη σωστή θέση.
Μερικοί προσπαθώντας μπορεί να έκαναν μισή ώρα και άλλοι 10''. Το περίεργο είναι να αποκαλύψεις σε κάποιον οτι κάποιος το έκανε σε 10''. Τότε αφηνιάζει και προσπαθεί να τα καταφέρει κάνοντας όμως απανωτά λάθη και τελικά αργεί.
Σκέφτομαι οτι η "φιλοσοφία" πολλών ανθρώπων δεν απέχει και τόοοσο από αυτό το ανταγωνιστικό περιβάλλον. Συχνά, ίσως και μόνιμα λαμβάνουμε ρόλους και προσπαθούμε να τους παίξουμε χωρίς να μπορούμε είναι αλήθεια. Ενώ επικεντρωμένοι στην υπερπροσπάθεια ξεχνάμε τον σκοπό. Σκοπός να αποδείξω οτι μπορώ. Αυτό το: "γιατί μπορώ" που λέμε συχνά. Κάνω πράγματα "γιατί μπορώ" δείχνει κυνισμό και αναδίπλωση του εγώ, εγκλωβίζοντας μας σε ακόμα σκοτεινότερα μονοπάτια του μυαλού. Αυτήν την φυλακή που γεμάτη ταμπέλες και δόγματα ανακυκλώνει την ανοησία.
Η αυτονομία σε υλικά αγαθά που μας επιβάλλει ο σύγχρονος κόσμος, δημιουργεί ένα οξύμωρο σχήμα. Μια προβληματική μεταξύ αυτονομίας και επιβολής αυτής. Γιατί σχεδόν α-συνείδητα ακολουθούμε τακτικές ώστε να επιτευχθεί η αυτονομία ξεχνώντας οτι είναι αδύνατο να επιβληθεί. Είναι ένας δρόμος που ακολουθείς, ο δρόμος της αλήθειας. Υποθέτω οτι δεν είναι κάν σκοπός.
Αλλά κάπως έτσι χάνεται και το στοίχημα με τον εαυτό μας. Στην προσπάθεια να κάνω γιατί μπορώ, αλλά όχι γιατί το έχω ανάγκη. Όχι γιατί μου το επιβάλλει η εσωτερική μου ανάγκη. Οχι γιατί θα γίνω καλύτερος αλλά γιατί θα πονέσω τον διπλανό μου. Θα αποδείξω οτι εγώ είμαι ανώτερος!
Και κάπως έτσι γράφεται η ανθρώπινη ιστορία..
