Ριπή από μακρυά
εν'αγγιγμα πιο μέσα
μια κρύα μέρα σαν κι αυτή
ν'ακούω την φωνή σου

καρδιά απατηλή,
γεμάτη αμφιβολία,
μια αλήθεια εγώ για σε 
ολάκερη κι ανδρεία

φόβος να μην σε ενοχλεί
ψίθυρος μη σ'ακουμπάει,
η αγκαλιά αυτή η ορφική
σου δίνεται μαγεία

ανόθευτη και δυνατή
εφόδιο μεγάλο,
για την ζώη αυτή-δοκίμιο

που κάποιος, μας κάλεσε
μαζί να πορευτούμε..

Freddie Mercury 5 September 1946 - 24 November 1991

There's no time for us
There's no place for us
What is this thing that fills our dreams
yet slips away from us
Who wants to live forever
Who wants to live forever...
There's no chance for us
It's all decided for us
This world has only one sweet moment set aside for us
Who wants to live forever
Who dares to love forever...
Who wants to live forever
When love must die
But touch my tears with your lips
Touch my world with your fingertips
And we can have forever
And we can have forever
Forever is ours today
Who wants to live forever
Who wants to live forever
Forever is ours today
Who waits forever anyway...?
Freddie Mercury 5 September 1946 - 24 November 1991

"quattro formaggi"

Χαζεύω το quattro formaggi παιχνίδι-γρίφο που αποτελείται από ένα πλαίσιο και τέσσερα κομμάτια -σαν τυρί, τα οποία χωρούν στο πλαίσιο μόνο με δυο τρόπους. Ακούγεται εύκολο αλλά δεν είναι. Χρειάζεται να συνδυαστούν κινήσεις για να επιτευχθεί το ζητούμενο. Διασκεδάζω με την προσπάθεια και παρατηρώ ανθρώπους να προσπαθούν να βάλουν τα τυριά στη σωστή θέση. 

Μερικοί προσπαθώντας μπορεί να έκαναν μισή ώρα και άλλοι 10''. Το περίεργο είναι να αποκαλύψεις σε κάποιον οτι κάποιος το έκανε σε 10''. Τότε αφηνιάζει και προσπαθεί να τα καταφέρει κάνοντας όμως απανωτά λάθη και τελικά αργεί. 

Σκέφτομαι οτι η "φιλοσοφία" πολλών ανθρώπων δεν απέχει και τόοοσο από αυτό το ανταγωνιστικό περιβάλλον. Συχνά, ίσως και μόνιμα λαμβάνουμε ρόλους και προσπαθούμε να τους παίξουμε χωρίς να μπορούμε είναι αλήθεια. Ενώ επικεντρωμένοι στην υπερπροσπάθεια ξεχνάμε τον σκοπό. Σκοπός να αποδείξω οτι μπορώ. Αυτό το: "γιατί μπορώ" που λέμε συχνά. Κάνω πράγματα "γιατί μπορώ" δείχνει κυνισμό και αναδίπλωση του εγώ, εγκλωβίζοντας μας σε ακόμα σκοτεινότερα μονοπάτια του μυαλού. Αυτήν την φυλακή που γεμάτη ταμπέλες και δόγματα ανακυκλώνει την ανοησία. 

Η αυτονομία σε υλικά αγαθά που μας επιβάλλει ο σύγχρονος κόσμος, δημιουργεί ένα οξύμωρο σχήμα. Μια προβληματική μεταξύ αυτονομίας και επιβολής αυτής. Γιατί σχεδόν α-συνείδητα ακολουθούμε τακτικές ώστε να επιτευχθεί η αυτονομία ξεχνώντας οτι είναι αδύνατο να επιβληθεί. Είναι ένας δρόμος που ακολουθείς, ο δρόμος της αλήθειας. Υποθέτω οτι δεν είναι κάν σκοπός. 

Αλλά κάπως έτσι χάνεται και το στοίχημα με τον εαυτό μας. Στην προσπάθεια να κάνω γιατί μπορώ, αλλά όχι γιατί το έχω ανάγκη. Όχι γιατί μου το επιβάλλει η εσωτερική μου ανάγκη. Οχι γιατί θα γίνω καλύτερος αλλά γιατί θα πονέσω τον διπλανό μου. Θα αποδείξω οτι εγώ είμαι ανώτερος!

Και κάπως έτσι γράφεται η ανθρώπινη ιστορία..

η μαγισσούλα μου..

Να την..          http://klairoubi.blogspot.com/

μ'έχει μαγέψει, μ'έχει ανεβάσει στα ύψη με την σκούπα της και με το μαγικό της ραβδάκι δίνει μερικές σπιθαμές στις σκισμένες μου "φτερούγες"!      

σκέψεις

Παράγοντας εκπλήρωσης της εσωτερικής μας ανάγκης, η επαφή με τον έξω κόσμο. Επαφή όμως απαραίτητα φιλτραρισμένη και ανάγκη επικοινωνίας με κριτήρια.

Κάποτε διάβασα μια συμβουλή ενός γέροντα κρητικού στον εγγονό του: "κάνε ότι δεν μπορείς" σαν προτροπή και συμπλήρωμα της πρώτης: "κάνε ότι μπορείς".. Με σημάδεψε ο Καπετάν Μιχάλης.  Έμεινε μέσα μου, αλλά κάποια στιγμή κατάλαβα οτι έκανα λάθος χρήση! Οχι δεν μου άρεσαν ποτέ οι συμβουλές τύπου "κάνε", αλλά το άγουρο μυαλό του τότε δεκαοχτάχρονου υπαγόρευσε, να κάνω ότι δεν μπορώ σε σχέση με την εξωτερίκευση του πνεύματος! Για τα μέσα τπτ. 

Δώδεκα χρόνια μετά αντιμετώπισα τον χειρότερο εχθρό μου. Τον ίδιο μου τον εαυτό! Αναγκάστηκα να ξαναδώ με άλλα μάτια την ψυχή και να αναπροσαρμόσω συμβόλαια και συνθήκες! Η αρχική άγουρη ανάγκη μου εξελίχθηκε πια σε καθήκον αλλαγής. Τί πιό ανιαρό άλλωστε απ' το να μένεις ίδιος για πάντα!

Κατάλαβα οτι ο άνθρωπος βαριέται γιατί ξεχνάει οτι ζεί. Ξεχνάει ποιός είναι και τί κάνει.Ξεχνάει πού είναι και πότε. Αν καταφέρω να επαναφέρω αυτές τις σκέψεις μέσα στην ημέρα κανα δυό φορές αισθάνομαι ωραία. Χωρίς ενθουσιασμούς και χαζομάρες νιώθω σημαντικό να παρατηρώ τις αλλάγες και να καταλαβαίνω πού κάνω λάθος.Αυτή είναι μια σπουδαία συνειδητοποίηση. Να καταλαβαίνεις το λάθος και να κάνεις κάτι γιαυτό! Να επαναφέρεις στο νού οτι είσαι εδώ για τον σκοπό που υπάρχεις. 

Αυτό άλλωστε δεν είναι η Αρχή; Ο σκοπός της οντότητας μας και ο τελικός στόχος; Να το επόμενο ερώτημα: είμαστε αυτό που κάνουμε ή αφήνουμε να είμαστε αυτό που κάνουμε; 

Η ελευθερία του αφήνεσθε ως δικαίωμα της οντότητάς μας, δεν πρέπει να περιορίζει το υποχρέωσή μας για εξέλιξη. Εξέλιξη αλλά οχι αλλοτρίωση. Βίωση της υπάρξής μας και ελευθερία της οντότητας από τα δεσμά του μυαλού, επιταγή ολοκλήρωσής μας σ'αυτόν τον κόσμο. 

 

Τα περί φιλίας

Χρόοονια τώρα φίλοι με αγάπες και μίση και φωνές και αγκαλιές και βόλτες και ταξίδια και συγκατοίκηση και ατέλειωτες ώρες συζήτησης μέχρι το πρωί. Kαι "ξαφνικά" ΜΠΑΜ! Εντός εισαγωγικών γιατί δεν ήταν καθόλου ξαφνικό!

Καταλαβαίνεις οτι κάτι δεν πάει καλά (ε σε προειδοποιεί και το στομάχι, τα 'παμε αυτά) και λές ρε πούστη μου πάλι συμπεριφερόμαστε σαν έφηβοι. Σαν ανώριμοι νεανίες που δεν έχουν καμμία εμπειρία, σαν χαζοί που δεν υπολογίζουν τπτ στο βωμό του εγωισμού τους. Δυό βλάκες τριαντάχρονοι που δεν βλέπουν τπτ πέρα απο την μύτη τους! (Ναι Κλαίρη αυτή η μύτη)!! 

Τί να κάνω τον φίλο που με δέχεται σαν τέτοιο επειδή του ταιριάζει το κοινωνικό μου προφίλ και γιατί πρέπει να εγκριθούν διάφορα περιφερειακά χαρακτηριστικά για να κάνουμε παρέα. Ακόμα κι αν δεν "εγκρίνονται" εμείς είμαστε ακόμη δυό ξεχωριστές οντότητες. Δυό άνθρωποι που μπορούν να μοιραστούν πράγματα. Αυθόρμητα!

Χρειάζεται όμως μια αναπροσαρμογή των όρων του άτυπου συμβολαίου που συνάπτεις με τους φίλους και όλους τους ανθρώπους. Κάποιοι μένουν πίσω όταν εσυ προχωράς και άλλοι προσπερνουν. Κυνισμός που επιβάλλεται απο την έκβαση των γεγονότων στην ζωή μας.

Ενα είναι απόλυτα σωστό: ο εγωισμός κανει μεγάλες ζημιές. Εχει τυφλώσει κόσμο, έχει χωρίσει ζευγάρια, έχει σκοτώσει, σκατώσει, αδικήσει  φτου κακά...και μακρυα από 'μας! Πότε θα εξαγνίσουμε το ζιζάνιο που μας κατατρέχει; Πότε θα δούμε τον διπλανό μας με μάτια που δεν προδίδουν την εσω ανάγκη προβολής μας; 

"Πότε θα φτάσουμέ εδώ".....; 

Πότε θα περάσουμε απέναντι;

αλλαγή εμφάνισης...

...ξεκινάς απ'τα μέσα και πας πιό έξω!

Ευχαριστωώώώ